กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
จาวจาวกลับมายังเรือนของตนเอง ในใจหงุดหงิดงุ่นง่านเป็นที่สุด
นางขังตัวเองไว้ในห้อง ไม่ยอมพบหน้าผู้ใด
ในสมองมีแต่ใบหน้าอันเลื่อนลอยระคนน้อยเนื้อต่ำใจของเซิ่งหมิงชิง
รวมถึงสายตาอันระแวดระวังประหวั่นพรั่นพรึง ยามที่เขาดึงแขนเสื้อของนางเอาไว้
นางปวดเศียรเวียนเกล้าเหลือเกิน “เสี่ยวจือ เจ้าไปยกขนมกรอบไส้ปูมาให้ข้าสักจานซิ...”
คิดมากความไปมิสู้กินข้าวให้เยอะหน่อย
เสี่ยวจือพยักหน้าอย่างว่าง่าย “โอ้ ได้เลยเจ้าค่ะ!”
นางสาวเท้าตึกตักออกไป แล้วก็สาวเท้าตึกตักถือของกลับเข้ามา
คล้ายจะมองออกว่าท่านหญิงไม่สบอารมณ์ จึงเอ่ยปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “ท่านหญิงเป็นอันใดไปเจ้าคะ~ ผู้ใดทำให้ท่านไม่สบอารมณ์กัน บอกเสี่ยวจือมา เสี่ยวจือจะช่วยท่านระบายโทสะอย่างสาสมเอง!”
จาวจาว : ...