ตอนที่ 167 ยุคสมัยของเขา

“ข้ารู้” จาวจาวขานรับเสียงแผ่วเบา นางกระจ่างแจ้งยิ่งกว่าผู้ใด ว่าแคว้นเฟิงในชาติก่อนนั้น ค่อย ๆ เดินหน้าสู่ความเสื่อมถอยทีละก้าวท่ามกลางภัยในศึกนอกตลอดช่วงไม่กี่ปีต่อจากนี้

กำปั้นของเฮ่อเจวี๋ยกำแน่นเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว

“ข้า... มีวิธี” เขาเอ่ยทีละคำอย่างหนักแน่น “ขอเพียงข้าเผย ‘ยุทธภัณฑ์’ ของข้าออกมา ก็สามารถสยบความทะเยอทะยานของพวกเขาได้ในพริบตา ทำให้พวกเขาไม่กล้าบังอาจมีความคิดหมายปองต่อแคว้นเฟิงแม้เพียงครึ่งเสี้ยวอีกต่อไป”

สิ่งที่เขาเอ่ยถึงคือบรรดายุทธภัณฑ์ยุคปัจจุบันที่ก้าวล้ำนำหน้ายุคสมัยนี้ไปไกลลิบ

ต่อให้เป็นเพียงปืนเล็กยาวธรรมดาสามัญที่สุดสักกระบอก ในยุคอาวุธโบราณเช่นนี้ ก็เพียงพอจะถูกขนานนามว่าเป็น “อาวุธเทพ” แล้ว

ยิ่งมิต้องเอ่ยถึงว่า ในสมองของเขายังบรรจุสิ่งของที่มากมายและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่านั้นเอาไว้อีก

“ทว่า...” เฮ่อเจวี๋ยเปลี่ยนหัวข้อสนทนา ใบหน้าปรากฏความกังวลลึกซึ้ง “เมื่อสิ่งเหล่านี้ปรากฏสู่สายตาชาวโลก จะเกิดอะไรกันขึ้น ย่อมไม่มีผู้ใดบอกได้แน่ชัด”

“มันจะทำลายความสมดุลของยุคสมัยนี้ และทำให้รูปแบบของสงครามเปลี่ยนแปลงไปอย่างพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน”

“ถึงเพลานั้น ข้าต้องเผชิญกับอะไรกัน จวนอ๋องจิ้นต้องเผชิญกับอะไรกัน และทั่วทั้งแคว้นเฟิงเล่าจะต้องเผชิญกับอะไรกัน”

“ยุคสมัยนี้ จะเกิด ‘ผลกระทบผีเสื้อ’ อันมหาศาลขึ้นเพราะการสอดมือเข้ามาของข้าหรือไม่”