ตอนที่ 166 ก็แค่จุดไฟเผาตัวเอง

ซูไป๋ที่ตระเตรียมความกังวลและคำเตือนไว้เต็มอก พลันติดค้างอยู่ที่ลำคอ จะกลืนก็ไม่เข้าจะคายก็ไม่ออก อึ้งงันไปทั้งร่าง

รู้อยู่แล้วหรือ

นางรู้ได้อย่างไรกัน

“มะ...มิใช่เพียงเท่านี้นะขอรับ!” ซูไป๋ร้อนรน ด้วยคิดว่านางยังไม่มีจิตสำนึกถึงความร้ายแรงของเรื่องราว “องค์รัชทายาททรงวางแผนจะเปิดโปงเรื่องนี้ต่อหน้าฮ่องเต้และเหล่าขุนนางบุ๋นบู๊ในพิธีบวงสรวงบรรพชนวันเช็งเม้ง! พระองค์คิดจะใส่ร้ายท่าน... ใส่ร้ายว่าท่านใช้วิชาคุณไสยคำสาปท่านอ๋อง ถึงขั้น... ถึงขั้นจะโยนความผิดเรื่องอุทกภัยและโรคระบาดที่เมืองลู่เฉิงให้เป็นเพราะท่าน กล่าวหาว่าท่านเป็นบุคคลความอัปมงคล!”

นี่ต่างหากคือไม้ตายที่แท้จริงขององค์รัชทายาท!

ยามคิดจะปรักปรำ มีหรือจะไร้ข้ออ้าง

ทันทีที่ถูกตราหน้าว่าเป็น “นางมาร” ก่อให้เกิดความพิโรธสวรรค์จนสั่นคลอนรากฐานแคว้น

แม้จักรพรรดิซู่เฟิงจะทรงโปรดปรานหลานสาวผู้นี้เพียงใด ก็ไม่อาจปกป้องนางไว้ได้อย่างแน่นอน!

ทว่า หลังจากจาวจาวได้ยินคำพูดเหล่านี้แล้ว นอกจากจะไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มุมปากกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา

“เขาช่างคิดฝันได้งดงามนัก”