กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“จาวจาว” ฮูหยินโหวชะงักฝีเท้า นางเงยหน้ามองท้องฟ้าอย่างหมดหนทาง แววตาค่อย ๆ ว่างเปล่าลงทีละน้อย
“สุดท้ายก็ยังคงเป็นท่านแม่ที่ผิดต่อเจ้า”
“เจ้ากลับมาได้หรือไม่... ขอร้องเจ้าละ”
แม่นมที่อยู่ด้านข้างเอ่ยเสียงนุ่ม “ฮูหยินโหว สุดท้ายแล้วก็มีเพียงบุตรีแท้ ๆ เท่านั้นที่พึ่งพาได้ นังแพศยาตัวน้อยเถาเยานั่นมีความเป็นมาอย่างไรก็ยังมิอาจรู้ได้เจ้าค่ะ”
“อย่างไรเสียแม่ลูกก็ใจเชื่อมถึงกัน หากท่านคิดถึงจาวจาวจริง ๆ มิสู้เลือกวันหน้าไปทวงคืนนางกลับมาจากจวนอ๋องเล่าเจ้าคะ”
“จาวจาวเอาใจง่ายยิ่งนัก นางจะต้องหวนกลับมาเป็นแน่!”
เมื่อได้ยินคำนี้ ประกายแสงในดวงตาของฮูหยินโหวก็สว่างวาบขึ้นมา
นั่นสิ
นางสามารถทวงจาวจาวกลับคืนมาได้!
ข่าวเรื่องความวุ่นวายโกลาหลในจวนโหวผิงหนานพัดผ่านไปดุจสายลม กระจายไปทั่วตรอกซอกซอยของนครหลวงอย่างรวดเร็ว