ตอนที่ 147 ปากแข็ง

องค์รัชทายาทคร้านจะเอ่ยคำพูดไร้สาระกับเถาเยาแม้แต่ครึ่งประโยค เขาเพียงทอดสายตาเย็นเยียบไปหยุดอยู่บนร่างของซูไป๋

สายตาเช่นนั้นราวกับกำลังมองสุนัขที่ไม่เชื่อฟังตัวหนึ่ง

“ซูไป๋” เขาเอ่ยปากอย่างเย็นชา น้ำเสียงไร้ซึ่งไออุ่นแม้เพียงเสี้ยว “เจ้าช่างไม่เชื่อฟังเอาเสียจริง ๆ”

“ข้ามีใจเมตตารับเลี้ยงเจ้าไว้ในตำหนักบูรพา ให้เจ้ามีกินมีใช้ เจ้ากลับ…ไม่รู้ธรรมเนียมถึงเพียงนี้”

น้ำเสียงของเขาแผ่วเบายิ่งนัก ทว่ากลับแฝงด้วยแรงกดดันที่ทำให้ผู้คนหนาวสะท้านถึงขั้วหัวใจ

ซูไป๋กระตุกมุมปาก เผยรอยยิ้มเย้ยหยันสายหนึ่ง

เจตนาดีรับเลี้ยงไว้หรือ

คงเลี้ยงเขาไว้เยี่ยงสุนัขตัวหนึ่ง นึกอยากทุบตีด่าทอเหยียดหยามเมื่อใดก็ทำตามอำเภอใจเสียมากกว่า

เดิมทีเขาอยากจะโต้เถียงสักสองสามประโยค ทว่าคำพูดมาถึงริมฝีปาก กลับกลืนกลับลงไปอีกครา

ช่างเถอะ