ตอนที่ 125 บางทีนักพรตอาจมองพลาดไป

“ทวงความเป็นธรรมรึ” เฮ่ออวี่ชวนแค่นเสียงเย็น แววตาประกายแสงเย็นเยียบวาบหนึ่ง “บุตรชายของมันนำทหารรุกรานผืนดินของข้า ตายในสนามรบก็สมควรแล้ว! ยังคิดจะมาทวงความเป็นธรรมที่แคว้นเฟิงของข้าอีกรึ พวกมันคู่ควรด้วยหรือ”

“ท่านอ๋องโปรดระงับโทสะ” อัครเสนาบดีรีบเกลี้ยกล่อม “แม้คำพูดจะเป็นเช่นนั้น ทว่าอย่างไรเสียหลานอู๋หยาก็เป็นองค์ชายที่ได้รับความโปรดปรานที่สุดของแคว้นหลาน เขาตายในอาณาเขตปกครองของเราอย่างไร้เงื่อนงำเช่นนี้ ทางฝั่งแคว้นหลานย่อมไม่มีทางยอมรามือเด็ดขาด”

“แม้พวกเราจะกวาดล้างพรรคพวกที่เหลือรอดจนหมดสิ้น ไม่มีผู้ใดส่งข่าว ทว่าองค์ชายคนหนึ่งหายสาบสูญไป พวกเขาไม่มีทางที่จะไม่สืบเสาะ หากสืบพบร่องรอยแม้เพียงเล็กน้อย นี่ก็จะเป็นข้ออ้างชั้นดีในการยกทัพของพวกเขา”

ผู้บังคับบัญชาขันทีฝ่ายในก็เอ่ยสนับสนุนตาม “จริงแท้พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง เวลานี้คลังสมบัติแคว้นต้าฝงของพวกเราร่อยหรอ กำลังพลไม่เพียงพอ ย่อมไม่เหมาะที่จะก่อสงครามขึ้นอีกจริง ๆ”

“หากแคว้นหลานฉวยโอกาสก่อเรื่อง รวมหัวกับแคว้นจ้าวเปิดศึกพร้อมกัน พวกเรา... เกรงว่าจะยากจะต้านทานได้พ่ะย่ะค่ะ”

หลายเดือนมานี้ เพื่อรับมือกับศึกสงครามที่ชายแดนเหนือ ราชสำนักได้สิ้นเปลืองเงินทองและเสบียงอาหารไปเป็นจำนวนมหาศาลแล้ว

แคว้นเฟิงในยามนี้ เปรียบประหนึ่งถุงลมที่ถูกเจาะจนรั่ว ภายนอกดูแข็งแกร่งทว่าภายในกลวงโบ๋ เป็นเพียงเสือกระดาษตัวหนึ่งเท่านั้น

เมื่อใดที่เกิดการรบราขึ้นมาอีก ผลลัพธ์ย่อมไม่อาจคาดคิดได้

จักรพรรดิซู่เฟิงทรงสดับฟังคำพูดของพวกเขา ขมวดคิ้วแน่นขึ้นไปอีก