ตอนที่ 122 สวรรค์คุ้มครองต้าฝง

ความครึกครื้นของงานเลี้ยงฉลองชัยและเกียรติยศของจวนอ๋องจิ้น คล้ายกับมีเหวสวรรค์ขวางกั้นไว้ ไม่อาจส่งผ่านไปถึงหูของโหวผิงหนานเซิ่งเยวี่ยได้ ทว่าทุกตัวอักษรกลับกลายเป็นเข็มเล่มแหลม ทิ่มแทงลงบนขั้วหัวใจของเขาอย่างถี่ยิบ

กระทั่งคุณสมบัติที่จะเข้าวังไปร่วมงานเลี้ยง เขายังไม่มีเลยด้วยซ้ำ

ทำได้เพียงเป็นดั่งเงาที่มิอาจพบเจอแสงสว่าง นั่งแห้งเหี่ยวอยู่ในจวนของตนเอง ฟังถ้อยคำประปรายที่ลอยแว่วมาจากภายนอก

อ๋องจิ้น เฮ่ออวี่ชวน ชายผู้แหลกลาญไปนานถึงสิบปีผู้นั้น กลับยืนหยัดขึ้นมาได้ใหม่อีกครั้ง

มิเพียงลุกขึ้นยืนได้เท่านั้น เขายังสามารถนำทัพด้วยตนเอง บุกตะลุยไปยังชายแดนเหนือ ช่วยเหลือเจ้าหนูพวกนั้นกลับมา ซ้ำยังตีทัพพันธมิตรของแคว้นจ้าวและแคว้นหลานจนแตกพ่ายกระเจิดกระเจิง

ฮ่องเต้ทรงพระเกษมสำราญยิ่ง พระราชทานรางวัลหลั่งไหลเข้าสู่จวนอ๋องจิ้นดุจสายน้ำ

เฮ่อหลินยวนและเฮ่อกุยหลาน เจ้าหนูสองคนนี้ คนหนึ่งมีตำแหน่งในกององครักษ์นครหลวงมั่นคงยิ่งขึ้น อีกคนหนึ่งก็มีบารมีในชายแดนเหนือเจิดจ้าดั่งดวงตะวันกลางเวหา

แม้กระทั่งเซี่ยเยี่ยนหลี่ที่ไม่รู้ว่าโผล่มาจากหนใดผู้นั้น เจ้าคนนิรนามไร้หัวนอนปลายเท้า กลับได้ทะยานขึ้นสู่สรวงสวรรค์ในก้าวเดียว กลายเป็นรองผู้ตรวจการศาลต้าหลี่ คนโปรดคนใหม่เบื้องพระพักตร์ฮ่องเต้

ทั่วทั้งจวนอ๋องจิ้น ดุจดั่งกองเพลิงลุกโชนที่ถูกราดรดด้วยน้ำมัน แผดเผาจนนครหลวงทั้งเมืองสว่างไสวขึ้นมา

เซิ่งเยวี่ยยกถ้วยชาขึ้น ทว่ามือกลับสั่นระริก น้ำชาหกกระเด็นรดลวกจนเขาสะดุ้งโหยง