ตอนที่ 119 ไม่โวยวายแล้ว

ใบหน้าดวงน้อยของนาง ขาวซีดราวกับกระดาษแผ่นหนึ่งเพราะความตกใจและเหนื่อยล้า

ดวงตาคู่นั้นที่มักจะทอประกายระยิบระยับประหนึ่งบรรจุดวงดาวเต็มฟ้า ยามนี้กลับแดงก่ำราวกระต่าย ภายในเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตา ทว่ากลับดื้อรั้นไม่ยอมปล่อยให้มันไหลรินลงมา

นางผอมลงแล้ว อีกทั้งยังคล้ำขึ้นด้วย

ลมทรายแห่งชายแดนเหนือ พัดพาจนผิวพรรณอันบอบบางของนางหยาบกร้าน กระทั่งริมฝีปากยังแตกระแหงเป็นริ้วบาง ๆ

หัวใจของเฮ่ออวี่ชวน คล้ายถูกมือใหญ่ที่ไร้รูปร่างบีบกระชากอย่างรุนแรง เจ็บปวดจนเขาแทบจะหายใจไม่ออก

เขายื่นมือออกไป หมายจะลูบใบหน้าของนาง ทว่ากลับชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

บนมือของเขา ยังคงเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดของศัตรู

เขากลัวว่าจะทำให้นางแปดเปื้อน

เขาชักมือกลับมาเงียบ ๆ แล้วเช็ดถูอย่างแรงบนฉลองพระองค์สีดำของตน จนกระทั่งแน่ใจว่าบนมือไม่มีคราบเลือดหลงเหลือแม้แต่เสี้ยวเดียว จึงได้ยื่นมือออกไปอีกครา วางลงบนศีรษะของจาวจาวอย่างแผ่วเบา

ฝ่ามือของเขากว้างใหญ่ทว่าอบอุ่น แฝงไปด้วยพละกำลังที่ทำให้ผู้คนรู้สึกสบายใจ