ตอนที่ 117 คุ้มค่าหรือไม่

เขาหันกลับไป เห็นเฮ่อหลินยวนเลิกคิ้วให้เขา พลางขยับปากเป็นรูปคำว่า “ถือว่าเจ้าโชคดี”

เฮ่อกุยหลานถึงได้รู้ตัว ย่อมต้องเป็นเฮ่อหลินยวนบอกนางแน่

แม้จะยังรู้สึกขัดใจอยู่บ้าง ทว่าเมื่อมองเงาร่างเล็ก ๆ สายนั้นในรถม้า กับขนมกรอบไส้ปูกล่องนี้ในอ้อมอกเขา ในใจก็พลันรู้สึกหวานล้ำขึ้นมาอีกครั้ง

จาวจาวนาง……ไม่โกรธเขามากถึงเพียงนั้นแล้วใช่หรือไม่

นับตั้งแต่ ‘เหตุการณ์ขนมกรอบไส้ปู’ เป็นต้นมา บรรยากาศระหว่างจาวจาวกับเฮ่อกุยหลาน ในที่สุดก็ไม่ตึงเครียดถึงเพียงนั้นอีก

แม้จาวจาวจะยังคงไม่นับว่าสนิทสนมกับเขา ทว่าอย่างน้อย นางก็ไม่มองเขาเป็นธาตุอากาศอีกต่อไป บางคราวยังยอมเอ่ยปากพูดคุยกับเขาบ้างสองสามประโยค

ความก้าวหน้าเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ ก็ทำให้เฮ่อกุยหลานตื่นเต้นดีใจยิ่งนัก มีเรี่ยวแรงฮึกเหิมเต็มเปี่ยมแล้ว

บนเส้นทางกลับเมืองหลวง เขากลายเป็นร่างจำแลงผู้คอยป้อนของกินและผู้อธิบายประจำตัวของจาวจาวอย่างสมบูรณ์แบบ ปฏิบัติตามแนวทาง ‘กู้สถานการณ์ทางอ้อม’ ไปจนถึงที่สุด

ส่วนอีกคนหนึ่งในขบวน ก็มีร่างกายที่ฟื้นตัวดีขึ้นวันแล้ววันเล่าภายใต้การดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดีนี้

ความเร็วในการฟื้นตัวของเซี่ยเยี่ยนหลี่ ทำให้เหล่าแพทย์ทหารแทบจะตกตะลึงจนตาค้าง