ตอนที่ 106 เอาใจออกห่าง

เส้นทางภูเขาช่องเขาวายุทมิฬขรุขระคดเคี้ยว หน้าผาสองฟากฝั่งสูงชันอันตราย

จาวจาวเดินตามหลังเฮ่อหลินยวน เหล่าองครักษ์เงากระจายตัวออกเป็นรูปพัดเพื่อระแวดระวังภัย

ลมหนาวพัดกระหน่ำมาระลอกแล้วระลอกเล่าราวกับคมมีดกรีดเฉือน แก้มอันบอบบางไร้เดียงสาของจาวจาวถูกบาดจนเจ็บแสบ

ครั้นเมื่อพวกเขาก้าวผ่านหุบเขาแคบแห่งหนึ่ง เสียงแหวกอากาศก็พลันดังระงมขึ้น

“ระวัง!” จู๋เฟิงตะโกนเสียงดังลั่น โผเข้าหาเฮ่อหลินยวนอย่างแรง

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว——

ลูกธนูหนาทึบดั่งห่าฝนระดมยิงลงมาจากลาดเขาทั้งสองข้าง จู๋เฟิงปกป้องเฮ่อหลินยวนไว้ ทว่าหัวไหล่ซ้ายกลับถูกลูกศรดอกหนึ่งเสียบทะลุ

โลหิตสด ๆ ย้อมอาภรณ์จนแดงฉานในพริบตา

“จู๋เฟิง!” เฮ่อหลินยวนประคองจู๋เฟิงที่ซวนเซ แววตาฉายประกายโทสะ

“ถอย หาที่กำบัง”