ตอนที่ 102 เผือกร้อน

“ดี!” จาวจาวรีบรุดขึ้นหน้าไปตรวจดู นางเปี่ยมไปด้วยความคาดหวังต่อสภาพของเป้าในยามนี้

ทว่าแม้จะเตรียมใจเอาไว้แล้ว นางก็ยังคงตกใจจนสะดุ้งสุดตัวโดยไม่ทันตั้งตัวเมื่อมองเห็นสภาพความเป็นจริงตรงหน้า

“อะไรกัน……”

“นี่จะเป็นไปได้อย่างไรกัน?? เป็นเพียงธนูกับศรแท้ ๆ ไฉนอานุภาพจึงได้น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้?”

ที่แท้ลูกศรมิได้อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย

หากแต่ในชั่วพริบตาที่ถูกยิงออกไป มันได้ทะลวงแผ่นไม้ทั้งสี่แผ่นอย่างหักโหม จนกระทั่งฝังลึกเข้าสู่จุดกลางเป้า……แล้วจึงสะท้อนกลับไปปักอยู่บนผนังด้านหลัง

หากมิได้เห็นกับตาตนเอง ภาพเช่นนี้หากเอ่ยออกไปจะมีผู้ใดเชื่อเล่า?!

แทบจะ……แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

จาวจาวรู้สึกราวกับลมหายใจแทบจะหยุดชะงัก “พี่อาจวี๋ลูกพี่ลูกน้อง ท่านเก่งกาจถึงเพียงนี้เชียวหรือ……”

“ก่อนหน้านี้เจ้ามิใช่บอกว่าข้าอ่อนแอยิ่งนักหรอกหรือ?” เฮ่อเจวี๋ยเลิกคิ้ว “ย่อมต้องทำสิ่งของไว้ป้องกันตัวบ้างเป็นธรรมดา”