กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เมื่อมองเงาหลังของเถาเยาที่จากไป เซิ่งจางจือก็รู้สึกเสียใจและสำนึกผิดเป็นล้นพ้น
เขาหวนนึกถึงจาวจาวอีกครั้ง
ยามที่จาวจาวยังอยู่จวนโหว นางห่วงใยเขาที่สุด
นางจะคอยเป็นห่วงบาดแผลของเขา คอยใส่ใจความรู้สึกของเขา สิ่งที่พี่ชายคนอื่นมี เขาก็มีเช่นกัน
น้องสาวยังคอยทำอาหารให้เขา ฝีมือของนางนั้นยอดเยี่ยมที่สุด...
ทว่ายามนี้ เซิ่งจางจือกลับพลันเกิดจิตสำนึกได้ว่า ชั่วชีวิตนี้ตนคงไม่มีโอกาสได้กินน้ำแกงดอกบัวของจาวจาวอีกแล้ว
ความเจ็บปวดและความเคียดแค้นอันไร้ที่สิ้นสุดแปรเปลี่ยนเป็นหยาดน้ำตา หลั่งรินไม่ขาดสาย
“จาวจาว... พี่สามคิดถึงเจ้า เจ้ากลับมาได้หรือไม่”
เขารู้แล้วว่าตนผิดไป เขารู้ซึ้งถึงความผิดแล้วจริง ๆ
ในขณะเดียวกัน เถาเยาสวมเสื้อคลุมขนจิ้งจอกก้าวออกจากจวนโหว บ่าวไพร่หาเบาะแสของเซียนแพทย์พบในที่สุด นางย่อมไม่อาจยินยอมให้เรื่องคราวก่อนส่งผลกระทบต่อเครือข่ายผู้มีอำนาจที่ได้มายากเย็นนี้