กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เถาเยาหลั่งน้ำตาเอ่ยออกมาประโยคหนึ่ง “เถาเยาจนปัญญาจริง ๆ ...ขอรับ ซื่อจื่อตรัสได้ถูกต้องแล้ว...”
จาวจาวสูดลมหายใจเย็นเยียบเข้าปอด ในใจคิดว่าคุณชายท่านนี้ช่างเจ้าเล่ห์เพทุบายเกินไปแล้ว
เล่นชี้กวางเป็นม้าก็ช่างเถิด
ยังทำให้สองพี่น้องต้องแตกคอกันไปเสียอีก
เป็นไปตามคาด เมื่อกระบี่ของเฮ่อหลินยวนฟาดฟันลงมาอีกครั้ง เซิ่งจางจือที่กำลังจะหมดสติก็ตวัดสายตาอาฆาตแค้นมองเถาเยาอย่างรุนแรง ราวกับจะฉีกนางออกเป็นหมื่น ๆ ชิ้น
เถาเยาตกใจกับสายตานั้นจนสะดุ้งโหยง นางเองก็คับข้องใจเช่นกัน
ในใจก่นด่า—เจ้ายังจะกล้ามาจ้องข้าอีกหรือ? เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าวันนี้เป็นเจ้าที่มาถ่วงแข้งถ่วงขาข้า!
นางพร่ำบ่นในใจ พลางมองจาวจาวอย่างไม่ยินยอมพร้อมใจยิ่งนัก
ไม่ต้องรีบร้อน ไม่ต้องรีบร้อน...
รอให้องค์รัชทายาทขึ้นครองราชย์ นางก็จะสามารถเป็นฮองเฮาได้เหมือนชาติก่อนแล้ว!