กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เซิ่งจางจือไม่ตอบคำ เพียงแค่น้าวธนูขึ้นมาอีกครา——
“เซิ่งจาวจาว ขอโทษเสีย”
จาวจาวเลิกคิ้ว “ข้าเฮ่อจาวจาวไฉนต้องขอโทษ เพื่อความใจดำอำมหิตเยี่ยงหมาป่าของเจ้า หรือเพื่อความโง่งมดั่งสุกรของเถาเยากันเล่า”
“จะว่าไปแล้ว พวกเจ้าสองตัวสัตว์เดรัจฉานช่างเหมาะสมกันดียิ่งนัก”
“เจ้า!” ขอบตาของเถาเยาพลันแดงระเรื่อ นางเอ่ยอย่างน้อยเนื้อต่ำใจว่า “พี่ชาย ท่านดูจาวจาวผู้นี้สิ นางเป็นคนเนรคุณเป็นตัวซวยแท้ ๆ ยังเอาแต่หาเรื่องจวนโหวซ้ำแล้วซ้ำเล่า”
“ท่านพ่อท่านแม่ให้กำเนิดและเลี้ยงดูนางมา ท่านกับพวกพี่ชายก็รักใคร่เอ็นดูนาง แต่นางกลับเนรคุณ ลอบกินบนเรือนขี้รดบนหลังคา”
“เถาเยาชั่วชีวิตนี้คงมิอาจเลียนแบบพี่สาวจาวจาวเช่นนี้ได้จริง ๆ”
เซิ่งจางจือจ้องมองจาวจาวตรงหน้านิ่ง ๆ ในใจพลันรู้สึกไม่สบอารมณ์ยิ่งนัก