เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ท่านพ่อ ท่านเห็นหรือไม่เจ้าคะ” จาวจาวทอดสายตามองชาวบ้านนับร้อยนับพัน หัวใจพลันสะเทือนไหว
นางหมุนกาย เงยหน้าขึ้นมองเฮ่ออวี่ชวนที่ยืนขึ้นมา เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ท่านมิได้ถูกลืมเลือนไปนะเจ้าคะ ทุกคนต่างจดจำท่านได้ ต่างหวังจากใจจริงให้ท่านลุกขึ้นยืนใหม่อีกครา”
“ก่อนหน้านี้ท่านพ่อเพียงขังตนเองไว้นานเกินไปเท่านั้น มิใช่ถูกทุกคนทอดทิ้งเสียหน่อยเจ้าค่ะ”
เฮ่ออวี่ชวนจ้องมองบุตรสาวที่สวมหมวกคลุมศีรษะอยู่เบื้องหน้า เขาไม่อาจเห็นใบหน้าใต้หมวกคลุม และไม่อาจเห็นหยาดเหงื่อที่โทรมศีรษะของนาง
เพียงชิงชังตนเองที่ไม่อาจเด็ดดวงดาวและดวงจันทราลงมา มอบให้แก่บุตรสาวโง่เขลาผู้นี้ได้
“จาวจาว...”
ในเวลานั้นเอง เสียงร้องตกใจพลันฉีกกระชากความอบอุ่นในยามนี้จนแหลกสลาย
“ใครก็ได้ เกิดเพลิงไหม้แล้ว! ช่วยด้วย!”