ตอนที่ 29 ถุงมงคล

“เถาเยา เจ้าช่างเป็นน้องสาวที่ดีของพี่สองจริง ๆ ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะทำโคมลอยออกมาได้มากมายเพียงนี้ในชั่วข้ามคืน อีกทั้งยังงดงามยิ่งนักทุกดวง”

เซิ่งพานอันมองจนตาค้าง โดยเฉพาะเมื่อเห็นบาดแผลเต็มมือของเถาเยา ก็รีบก้าวเข้าไปประคองขึ้นมาเป่าให้อย่างปวดใจทันที

หากจะกล่าวว่าหลายวันมานี้การที่เขาห่างจากจาวจาวทำให้ในใจรู้สึกไม่ค่อยสบายอารมณ์อยู่บ้าง เช่นนั้นยามนี้... ก็ไม่หลงเหลืออยู่อีกแม้แต่น้อยแล้ว

จาวจาวไม่มีวันเทียบเถาเยาได้ตลอดกาล

“เยาเยา วันหน้างานเช่นนี้เจ้าอย่าได้ลงมือทำเองอีกเลย ให้พี่สองทำก็พอ”

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ~” เถาเยายิ้มแต่ตาไม่ยิ้ม

นางเองก็อยากเช่นนั้น ทว่ามือของเซิ่งพานอันช่างงุ่มง่ามแทบตาย โคมลอยอะไรกันตกถึงมือเขาก็มีอันต้องพังพินาศ สุดท้ายก็รังแต่จะทำให้สูญเสียวัสดุมากมายไปโดยเปล่าประโยชน์

ช่างไม่เข้าใจจริง ๆ...