ตอนที่ 7 อบอุ่น

ชาติก่อน ปู่คือผู้ที่ดีต่อเฮ่อจาวจาวที่สุดในจวนโหว นางทุ่มเททุกสิ่งเพื่อจวนโหวเพื่อบรรลุความปรารถนาของปู่ ทว่ายามนั้นบิดาและพี่ชายกลับพากันรังเกียจว่านางแข็งกร้าวเกินไป

พวกบุรุษล้วนชอบแต่สตรีดอกบัวเสี่ยวไป๋ผู้บอบบางเท่านั้น

ในเวลานี้ มือใหญ่อันอบอุ่นข้างหนึ่งทาบลงบนศีรษะของนาง ราวกับลำแสงตะวันอันอบอุ่นสาดส่องลงมา

คุณชายสามเฮ่ออวิ๋นเยียนทอดถอนใจ เขาเช็ดน้ำตาและความคับแค้นใจที่เอ่อล้นตรงหางตาของจาวจาวตั้งแต่เมื่อใดมิอาจรู้ “ข้าไม่รู้เลยว่าเจ้าจะถูกผู้อื่นรังแกถึงเพียงนี้ในจวนโหว”

“มิน่าเล่าเจ้าอายุเพียงสิบสองปีก็รู้ความถึงเพียงนี้ แท้จริงแล้วต้องผ่านความยากลำบากมามากมายนี่เอง”

เฮ่อจาวจาวคาดไม่ถึงอย่างเห็นได้ชัดว่าคุณชายสามจะมีท่าทีเช่นนี้

เงียบไปเนิ่นนาน นางจึงเผยรอยยิ้มอันสดใสออกมา

“ขอบคุณพี่สามเจ้าค่ะ”