บทที่ 13 ที่มาของตำบลเถาฮวา

เหอซิ่วหยวนเดินเหยียบย่ำแสงจันทร์กลับมาถึงบ้าน หลังจากจุดตะเกียงน้ำมันขึ้นดวงหนึ่งแล้ว เขาก็นำแผ่นหยกบันทึกออกมาเพื่อเพ่งพิจารณาดูต่อ

แม้ว่าเวลานี้จะล่วงเข้าสู่ยามวิกาลแล้ว ทว่าเหอซิ่วหยวนก็ยังคงต้องการศึกษาแผ่นหยกนี้ต่อไป โดยหวังว่าจะสามารถหาหนทางแห่งการบำเพ็ญเพียรจากมันได้บ้าง

เพียงแต่วิชาบันทึกในแผ่นหยกนี้ไม่ธรรมดาอย่างเห็นได้ชัด เหอซิ่วหยวนฝืนปรือตาเพ่งมองอยู่ครู่หนึ่ง ทว่าก็ยังคงจับจุดใดไม่ได้เช่นเดิม

ในเวลานี้ ดวงจันทร์ภายนอกได้ลอยเด่นขึ้นไปเหนือยอดหลิวแล้ว

เมื่อเห็นดังนั้น เหอซิ่วหยวนก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาวพลางยกมือขึ้นกุมดวงตาพลางครุ่นคิดในใจ

"หากอักษรบนแผ่นหยกนี้ เขียนเรื่องราวทั่วไปอย่างเช่นคัมภีร์เต้าเต๋อจิง ข้าก็คงพอจะอ่านเข้าใจได้อยู่หรอก"