กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ไม่ใช่ฉันที่ไปสืบเรื่องเธอ แต่เธอมาหาฉันเอง เธอไปให้หลี่ซานช่วยจัดการธุระ” จิ่วเยี่ยกล่าว
หานหงป๋อไม่พูดอะไร
เขาด่าในใจว่า ลูกสาวอกตัญญูคนนี้ เขาบอกแล้วว่าอย่าไปยุ่งกับหลี่ซานอีก แต่เธอกลับไม่ฟังคำพูดเขาแม้แต่ครึ่งคำ!
จิ่วเยี่ยใช้นิ้วลูบถ้วยชา พลางมองหานหงป๋อด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
“ลุงหาน ไม่ใช่ว่าฉันอยากหาเรื่องน้องสาว แต่เธอมาหาฉันเอง”
หานหงป๋อหันขวับไปมองจิ่วเยี่ย “แกคิดจะทำอะไร?”
เขารู้นิสัยของจิ่วเยี่ยดีเกินไป ในเมื่อรู้แล้วว่าหานเหมยเป็นลูกสาวของเขา ก็ไม่มีทางปล่อยโอกาสดี ๆ แบบนี้ไป
“ก็ขึ้นอยู่กับว่าลุงหานจะทำยังไง” จิ่วเยี่ยหุบยิ้ม
หานหงป๋อใจหายวาบ “แกอยากให้ฉันทำอะไร?”