กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซูฉิงหลับไปสองชั่วโมง เด็กสองคนก็เงียบไปสองชั่วโมง
ไม่เช่นนั้นพี่น้องสองคนก็กระซิบกระซาบกันเบา ๆ ไม่มีใครพูดกับโจวหวยจิ่นสักคำ
พอซูฉิงลืมตาขึ้น เด็กสองคนก็เหมือนถูกกดสวิตช์ พุ่งเข้าหาเธอทันที
“แม่ แม่หิวน้ำไหม”
“แม่ แม่หิวข้าวไหม”
โจวหวยจิ่นมองเพดานอย่างหดหู่ เด็กสองคนไม่เคยถามเขาสักครั้งว่าหิวน้ำไหม หิวข้าวไหม
“พี่หวยจิ่น เป็นอย่างไรบ้าง” หานเหมยจูงตู้เนี่ยนชูเข้ามา ยืนข้างเตียงผู้ป่วยมองโจวหวยจิ่นแล้วร้องไห้
โจวหวยจิ่นตกใจรีบหันไปมองซูฉิง
ซูฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อย เห็นฟางหวยหย่วนเดินผ่านหน้าห้องผู้ป่วย จึงรีบเรียกเขาไว้ “หมอฟาง!”
ฟางหวยหย่วนเดินเข้ามา พอเห็นหานเหมยก็ขมวดคิ้ว แล้วเดินตรงไปหาซูฉิง