กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ถังหลานจื่อกอดถังถังไว้ในอ้อมแขน “ย่าไม่ร้องไห้แล้ว”
จากนั้นก็มองหลานชายกับหลานสาวแล้วกำชับ
“ต่อไปไม่ว่าใครจะมารับพวกหลานที่โรงเรียน ก็ห้ามตามเขาไป เข้าใจไหม?”
“ย่าคะ ด้านหลังของยายแก่นั่นเหมือนย่ามาก เสื้อผ้าก็เหมือนด้วย” ถังถังพูดด้วยความรู้สึกผิด “หนูเองที่มองไม่ชัด”
“ถังถัง เรื่องนี้เป็นความผิดของพี่ ไม่ใช่ความผิดของน้อง” อวิ๋นโจวก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด
ถ้าเขาระวังตัวให้มากกว่านี้ เรื่องก็คงไม่เกิดขึ้น แม่ก็คงไม่ต้องบาดเจ็บหนักขนาดนี้เพื่อช่วยพวกเขา
“อวิ๋นโจว มานี่สิลูก!” ซูฉิงกวักมือเรียกลูกชาย
อวิ๋นโจวมายืนข้างเตียงของซูฉิง
ซูฉิงลูบศีรษะลูกชาย “เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของลูก คนเลวคิดจะทำร้ายพวกเรา อย่างไรก็ต้องหาโอกาสจนได้!”