กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลี่ซานมองใบหน้าเคร่งขรึมของจิ่วเยี่ยก็เข้าใจทันทีว่า จิ่วเยี่ยสืบประวัติเจี่ยวั่งชวนจนรู้หมดแล้ว ไม่อย่างนั้นคงไม่พูดแบบนี้
เขาหน้าซีดเผือด ทรุดลงคุกเข่าดังตุ้บ แล้วโขกศีรษะให้จิ่วเยี่ยไม่หยุด “จิ่วเยี่ย ฉันไม่รู้จริง ๆ เขาเสแสร้งได้แนบเนียนมาก ดูยังไงก็เหมือนอันธพาลคนหนึ่ง”
ไม่ทันให้จิ่วเยี่ยพูด หลี่ซานก็ลุกขึ้นจากพื้น “ฉันจะไปถามเจี่ยวั่งชวนให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้”
“ไอ้โง่!” จิ่วเยี่ยถีบหลี่ซานจนล้มลงกับพื้น “แกช่วยใช้สมองเวลาทำอะไรบ้างได้ไหม!”
หลี่ซานมองจิ่วเยี่ยอย่างไม่เข้าใจ “เขาเป็นทหารแล้ววิ่งมาร่วมมือกับฉัน เขาคิดจะทำให้ฉันตายหรือไง?”
จิ่วเยี่ยหรี่ตาลง “แล้วถ้าเขามาสืบเรื่องของแกล่ะ”
หลี่ซานตกใจจนเหงื่อเย็นชุ่มไปทั้งตัว
เขามองจิ่วเยี่ยอย่างอึ้งงัน