กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อคุยธุระสำคัญเสร็จ เว่ยชิงซานก็หันไปมองโจวหวยจิ่นพร้อมหรี่ตาลงเล็กน้อย “คำสั่งเลื่อนตำแหน่งนายเป็นเสนาธิการออกมาตั้งนานแล้ว แต่นายกลับไม่ยอมให้ฉันประกาศสักที เพราะอะไร?”
“ผมกำลังลาพักอยู่” โจวหวยจิ่นหลุบตาครุ่นคิด
เว่ยชิงซานขมวดคิ้ว “นี่มันเหตุผลอะไรกัน? นายถึงกับยอมเอาความชอบทางทหารมาแลกกับการไม่ประกาศข่าวเลื่อนตำแหน่งของตัวเอง ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ”
คนอื่นได้เลื่อนตำแหน่งก็แทบอยากตีฆ้องร้องป่าวให้ทุกคนรู้ แต่โจวหวยจิ่นกลับแทบอยากให้ไม่มีใครรู้เลย
โจวหวยจิ่นเงยหน้ามองเว่ยชิงซาน “ท่านผู้บังคับบัญชา ผมมีเหตุจำเป็นที่พูดไม่ได้”
“เหตุจำเป็นอะไร?” เว่ยชิงซานถาม
โจวหวยจิ่นพูดด้วยความจริงใจ “ผมต้องการความช่วยเหลือจากท่าน”