กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“คุณไม่เข้าใจ!” โจวหวยจิ่นยัดเงินใส่กระเป๋าที่แนบชิดลำตัวราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า พอเห็นเจียงเว่ยตงยังยืนอยู่หน้าเตียงไม่ยอมไป จึงพูดว่า “มีอะไรก็พูดมา!”
ใบหน้าของเจียงเว่ยตงแดงขึ้นทันที เขายกมือเกาหัว
ราวกับพูดได้ยากลำบากอยู่ครู่ใหญ่ ในที่สุดจึงเอ่ยอย่างอึกอักว่า “พี่โจว ฉันมีเรื่องอยากขอให้ช่วยหน่อย”
โจวหวยจิ่นชี้ไปทางประตู
ทั้งสองยืนอยู่ตรงระเบียงทางเดินหน้าประตูเกือบ 5 นาทีแล้ว ใบหน้าของเจียงเว่ยตงยิ่งแดงขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับเนื้อที่ถูกพะโล้จนกลายเป็นสีแดงคล้ำ
ความอดทนของโจวหวยจิ่นหมดลง “มีอะไรก็รีบพูด ถ้าไม่มีอะไรก็ไสหัวไปนอน”
“มีเรื่องจริง ๆ!” เจียงเว่ยตงเลียริมฝีปาก “พี่โจว ฉันมีเรื่องอยากรบกวนคุณ”