กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เป็นไปได้ยังไง” โจวหวยจิ่นไม่ยอมรับ พลางยกมือปัดรอยเท้าบนหน้าอกออก “ฉันล้มโดยไม่ตั้งใจ”
จากนั้นโจวหวยจิ่นก็สังเกตเห็นรอยฝ่ามือบนใบหน้าของเจิ้งฉงอัน
เจิ้งฉงอันรีบพูดขึ้นทันที “ฉันก็ล้มโดยไม่ตั้งใจเหมือนกัน”
เมื่อคืนกลางดึก เขาถูกคนหามกลับมา จางชุ่ยฮวารอจนเขาหายเมาแล้วออกคำสั่งว่า ต่อไปห้ามหมักสุราแบบนี้อีก เขาเถียงกลับไปคำหนึ่ง จึงได้รับฝ่ามือเป็นของตอบแทน
ตอนจางชุ่ยฮวาจะตีเขาอีกครั้ง เขาหลบได้ แต่เพราะยังสร่างเมาไม่เต็มที่จึงล้มจนท่าทางดูไม่ได้ ขาบริเวณหนึ่งถลอกเป็นแผล เขาตั้งใจจะไปห้องพยาบาลเพื่อทายาสักหน่อย
ทั้งสองมองรอยฝ่ามือบนใบหน้าของอีกฝ่าย ต่างเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด
ไม่มีใครยอมรับ แต่ก็ไม่มีใครรู้สึกเสียหน้า