กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หานหงป๋อไม่ได้มองจางจื้อจงและพูดต่อว่า “ฉันช่วยจางเหล่ยออกมาไม่ได้ เรื่องที่เขาทำร้ายแรงเกินไป คนที่อยากเล่นงานเขาก็มีคนหนุนหลังเหมือนกัน”
“แต่ฉันรับปากได้ว่าต่อจากนี้จะให้บุหรี่ต้าฉียนเหมินนายเดือนละ 1 คอตตอน แล้วก็ให้เงินอีกห้าสิบหยวน”
“พอจางเหล่ยออกมา ฉันจะหางานให้เขาอีก นายจะยังมีคนให้พึ่งพาตอนแก่”
จางจื้อจงไม่พูดอะไร ก้มหน้าสูบบุหรี่ในมืออย่างหนัก
หานหงป๋อพูดถูก
เมื่อจางเหล่ยเข้าคุก สิ่งที่เขาห่วงที่สุดไม่ใช่อนาคตของลูกชาย แต่เป็นตัวเขาเองว่าจะทำอย่างไรต่อไป
ตอนที่รู้ว่าหานกุ้ยหลานเป็นญาติกับหานหงป๋อ เขาให้หานกุ้ยหลานมาขอร้องหานหงป๋อให้ช่วยหางานให้จางเหล่ย
พอเห็นหานกุ้ยหลานที่ใบหน้าแดงระเรื่อเดินออกจากเรือนรับรองพร้อมหานหงป๋อที่มีสีหน้าอิ่มเอม เขาก็เข้าใจทุกอย่าง