กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“แม่ หนูชอบเป่ยเฉิง!” ถังถังใช้สองมือประคองใบหน้าของแม่ แล้วใช้มือเล็กอวบเช็ดน้ำตาให้เธอ
ซูฉิงชะงัก มองลูกสาวด้วยความประหลาดใจ
ใบหน้าเล็กของถังถังเต็มไปด้วยความจริงจัง “เพราะแม่อยู่เป่ยเฉิงแล้วมีความสุขกว่าตอนอยู่หมู่บ้านฮวาซีจื่อ”
หัวใจของซูฉิงสั่นสะท้านขึ้นมาทันใด
ยังไม่ทันที่เธอจะตั้งตัว ถังถังก็พูดต่อ “นอกจากตู้เนี่ยนชูที่น่ารำคาญแล้ว เด็กคนอื่น ๆ ก็ดีกับหนูและพี่ชายมาก ไม่มีใครด่าพวกเราว่าเป็นลูกไม่มีพ่ออีกแล้ว”
ถังถังนับนิ้วเล็ก ๆ ของตัวเองแล้วพูดต่อ “ยังได้รู้จักป้าเฝิงด้วย น้าเซี่ยก็อยู่เป่ยเฉิงเหมือนกัน”
ตอนอยู่หมู่บ้านฮวาซีจื่อ ซูฉิงไม่ค่อยคบหากับคนในหมู่บ้าน คนที่ติดต่อกันเป็นประจำมีเพียงหลัวจือเซี่ย