กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“พ่อโจว หนูปวดหัวจริง ๆ” ตู้เนี่ยนชูน้ำตาไหล สองมือกอดขาโจวหวยจิ่นไว้
โจวหวยจิ่นไม่เคยปฏิเสธคำขอของตู้เนี่ยนชูเลย พอเห็นเธอเป็นแบบนี้ ในใจก็รู้สึกไม่ดี
เขาหันไปมองซูฉิงที่อุ้มถังถังเดินไปยังเวทีด้านหน้า
หัวของเนี่ยนชูถูกอวิ๋นโจวตีจนแตก ถึงแม้เนี่ยนชูจะผิด เป็นเธอที่ก่อเรื่องขึ้นก่อน แต่เธอก็ยังเป็นเด็กห้าขวบคนหนึ่ง
“ได้” โจวหวยจิ่นยื่นมือช้อนตู้เนี่ยนชูขึ้นอุ้ม แล้วเดินไปทางเวทีด้านหน้า
หานเหมยถอนหายใจโล่ง เดินตามติด ๆ ก้มหน้า ทำท่าเหมือนตำหนิตัวเองและสำนึกผิด แต่มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่แทบไม่สังเกตเห็น
ผู้ชายอุ้มเด็กเดินอยู่ข้างหน้า ผู้หญิงตามอยู่ข้างหลัง พอมองแวบหนึ่งก็เหมือนครอบครัวสามคน