กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หานเหมยส่งสายตาให้เนี่ยนชู แล้วยื่นมือโอบเธอไว้ในอ้อมแขน
เอ่ยอย่างเก้อเขิน “พี่หวยจิ่น เด็กมันพูดไม่ผ่านสมอง คุณอย่าเอาไปคิดมากเลย”
โจวหวยจิ่นลุกขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย “เนี่ยนชูต้องอบรมสั่งสอนให้ดีจริง ๆ บ่ายนี้พาเด็กไปขอโทษซูฉิงกับถังถัง ให้เนี่ยนชูได้จำไว้เป็นบทเรียน!” พูดจบก็ก้าวเท้าจากไป
ซูฉิง “…”
“แม่ หนูไม่ยอมขอโทษยัยตัวชั้นต่ำ…”
หานเหมยรีบเอามือปิดปากเนี่ยนชู มองตามแผ่นหลังที่หายลับไปจากประตูห้องผู้ป่วยอย่างตื่นตระหนก ไม่รู้ว่าเมื่อครู่โจวหวยจิ่นได้ยินหรือไม่