กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เธอ...” ลั่วเวยไม่คิดว่าหลัวจือเซี่ยจะหยาบคายขนาดนี้ พูดอะไรแบบนี้ออกมาได้ด้วย
เธอกับเจี่ยวั่งชวนมีอะไรคลุมเครือกันไม่ใช่แค่วันสองวัน เฝิงอวิ๋นเช่อเป็นคนมีการอบรม ต่อให้โกรธจนตัวสั่นก็ไม่พูดคำที่ฟังไม่เข้าหู ไม่คิดว่าเพื่อนของเธอจะเถื่อนขนาดนี้
เธอนึกขึ้นได้
หานเหมยเคยบอกเธอว่า ตอนนี้หลัวจือเซี่ยอาศัยอยู่บ้านซูฉิง เธอกับซูฉิงเหมือนกัน ต่างก็มาจากหมู่บ้านฮวาซีจื่อ
ไม่แปลกที่ไม่มีมารยาทแบบนี้
เธอยิ้มบาง ๆ
“สหายหลัว” ลั่วเวยมองหลัวจือเซี่ย ยิ้มแต่ไม่ยิ้ม “คุณกับซูฉิงมาจากที่เดียวกันใช่ไหม”
หลัวจือเซี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็เข้าใจทันทีว่าลั่วเวยหมายความว่าอะไร