บทที่ 329: แก่นกลางเจี้ยนมู่

บทที่ 329: แก่นกลางเจี้ยนมู่

สายลมในสนามรบโบราณ ทั้งเงียบงันและเย็นเยียบ

มันพัดม้วนผืนทรายเหลืองที่ปกคลุมทั่วพื้น ราวกับกำลังคร่ำครวญบทเพลงโศกจากเมื่อหมื่นปีก่อน

หลิวหยางยืนอยู่ท่ามกลางผืนฟ้าดินอันอ้างว้างนี้ นานเนิ่นโดยไม่เอ่ยวาจา

หนทางใด...จึงจะเป็นหนทางที่ถูกต้อง?

หากเป็นคนอื่น บางทีคงเลือกฝ่ายที่ตนสังกัดอยู่โดยไม่ลังเล

แต่หลิวหยางต่างออกไป

เขามีกายาสรรพรูป มุมมองของเขาไม่เคยถูกจำกัดอยู่เพียงฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง

เขาเคยเห็นความโหดร้ายของสำนักมาร

ไม่ว่าจะเป็นเคล็ดเสวียนผินของสำนักเสวียนผิน ที่กดขี่สิ่งมีชีวิตทั้งหลาย หรือเคล็ดโลหิตสังเวยของหุบเขาโลหิตสังเวย ที่กลืนกินสรรพชีวิต หนทางแห่งสำนักมารล้วนมีรากฐานอยู่บนการปล้นชิงอันนองเลือด