บทที่ 290: มนุษย์ต้นไม้

บทที่ 290: มนุษย์ต้นไม้

กระดองเต่าเก่าแก่และกระดูกอสูรหมุนวนกระทบกันท่ามกลางแสงวิญญาณ ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งสับสนวุ่นวาย

ฉินอีนั่งขัดสมาธิ สีหน้าเคร่งขรึม ดวงตาหลับสนิท บริเวณขมับมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นละเอียดแน่น

เขาหยุดการทำนายลงอีกครั้ง ก่อนที่จะล้มเหลว

เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แล้วอดถอนลมหายใจขุ่นมัวออกมาไม่ได้

ลิขิตสวรรค์แห่งเมืองวั่งอันช่างยุ่งเหยิงถึงขีดสุดจริง ๆ

มิน่าโจวไห่รุ่ยจึงให้ความสำคัญถึงเพียงนั้น ถึงขั้นกล่าวว่า มีเพียงเขาซึ่งครอบครองวิถีแห่งการคำนวณไห่เท่านั้น จึงจะค้นพบลิขิตสวรรค์เสี้ยวนั้นได้

แต่ต่อให้เขาเร่งพลังแห่งการคำนวณไห่ถึงขีดสุด ทุกครั้งที่ทำนายก็ยังยากลำบากราวกับเดินก้าวเดียวก็แสนฝืดเคือง ประหนึ่งถูกหมอกหนาทึบชั้นหนึ่งปกคลุมไว้ เพียงเจาะลึกเข้าไปเล็กน้อย ก็จะมีพลังภายนอกสายหนึ่งบิดเบือนผลลัพธ์อย่างฝืน ๆ ชักนำเขาไปสู่คำตอบที่ผิดพลาด

หากไม่อาจทำนายสิ่งสำคัญออกมาได้ เช่นนั้นก็เหลือเพียงหนทางเดียว