บทที่ 265: ขอโทษไถ่โทษ

บทที่ 265: ขอโทษไถ่โทษ

“อะไรนะ?” บนใบหน้าของโจวไห่รุ่ยปรากฏความตกตะลึง ดูราวกับแม้แต่เขาเองก็คาดไม่ถึงว่าจะเป็นเช่นนี้ “ไม่มีลางสังหรณ์เลย? เป็นไปได้อย่างไร?”

“ข้าได้ยินมาว่า เด็กสาวจากหอหลี่ซือผู้นั้นที่ได้รับสืบทอดมรดก ก่อนหน้านี้ไม่กี่วัน ได้ตายอยู่ในปากของอสูรไปแล้ว”

“วันนั้น ผู้ที่เข้าไปในแดนลับและได้รับสืบทอดแห่งวิถีคำนวณไห่ มีเพียงเจ้ากับนางสองคน ในเมื่อนางตายไปแล้ว คนถัดไปที่ควรถึงคราว ย่อมต้องเป็นเจ้า”

“แล้วเหตุใดเจ้า... จึงไม่มีแม้แต่ลางสังหรณ์สักนิด?”

ฉินอี้สบสายตาเขา ภายในใจก็เต็มไปด้วยความฉงนเช่นกัน

เพราะเขาไม่ได้รับรู้ถึงลางสังหรณ์ว่าตนกำลังจะตายจริง ๆ

ความรู้สึกหยั่งรู้เลือนรางซึ่งมาจากวิถีคำนวณไห่และเชื่อมโยงกับกลไกสวรรค์นั้น ไม่ได้ก่อให้เกิดระลอกคลื่นแม้แต่น้อยในส่วนลึกของจิตวิญญาณเขา