บทที่ 244: โลหิตแก่นแท้

บทที่ 244: โลหิตแก่นแท้

“ไม่... อย่า...”

ผู้บำเพ็ญมารที่เหลือเพียงลำตัวดิ้นกระแด่วอย่างบ้าคลั่งอยู่บนพื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ฝังลึกถึงกระดูก

เขาพยายามหุบปากสุดชีวิต พยายามหลบเม็ดยาที่ฉินอี้ยื่นมา ราวกับสิ่งนั้นมิใช่โอสถวิญญาณล้ำค่า หากแต่เป็นยาพิษอันน่าสะพรึงกลัวที่สุดในโลก

ทว่าเวลานี้ เขาสูญเสียแขนขาไปแล้ว อีกทั้งพลังวิญญาณทั่วร่างยังถูกฉินอีกดทับไว้อย่างแน่นหนา ไหนเลยจะยังต่อต้านการกระทำของอีกฝ่ายได้

ฉินอี้มีสีหน้าสงบนิ่ง เพียงดีดนิ้วเบา ๆ พลังอันแยบยลสายหนึ่งก็พุ่งกระทบใต้คางของผู้บำเพ็ญมาร

เสียง “กร๊อบ” ดังแผ่วเบา ปากของผู้บำเพ็ญมารพลันอ้าออกอย่างไม่อาจควบคุม