บทที่ 232: เยี่ยมเยือน

บทที่ 232: เยี่ยมเยือน

“ฉินอี เจ้าตามหาข้าด้วยเรื่องใด?”

เสียงแหบพร่าทว่าแฝงไว้ด้วยอำนาจดังขึ้นข้างหูฉินอี

ฉินอีซึ่งกำลังลอยอยู่กลางอากาศได้ยินดังนั้น ก็รีบสงบจิตใจ คารวะไปยังเบื้องหน้าซึ่งว่างเปล่า ก่อนตอบเสียงดังกังวานว่า

“ศิษย์ฉินอี คารวะศิษย์พี่โจว ได้ยินมาว่าศิษย์พี่ได้รับบาดเจ็บสาหัส ข้าจึงมาเยี่ยมเยียน อีกทั้ง...ยังอยากขอคำชี้แนะจากศิษย์พี่ในเรื่องการบำเพ็ญบางประการ”

รอบด้านตกอยู่ในความเงียบงันชั่วครู่

ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงแหบพร่าของโจวไห่รุ่ยจึงดังขึ้นอีกครั้ง โดยมิอาจฟังอารมณ์ยินดียินร้ายได้

“เข้ามาเถิด”

สิ้นเสียงนั้น ห้วงอากาศเบื้องหน้าฉินอีก็พลันแยกออกเป็นรอยแยกสายหนึ่งอย่างไร้สุ้มเสียง