บทที่ 231: หลบหนี

บทที่ 231: หลบหนี

ทางตัน

หลิวเจินเจินพิงแผ่นหลังเข้ากับผนังหินอันเย็นเยียบแข็งกระด้าง มองไปยังทะเลที่กำลังคืบคลาน ซึ่งประกอบขึ้นจากแขนจำนวนนับไม่ถ้วน

มันเป็นความรู้สึกที่ทั้งน่าขยะแขยงและชวนสยดสยองปะปนกัน

เฒ่ามารพันกรเข้าใกล้นางมากขึ้นทุกที ร่างมหึมาที่ถักทอขึ้นจากแขนจำนวนนับไม่ถ้วนคืบคลานช้า ๆ ไปบนพื้น พร้อมส่งเสียง “ซ่า ๆ” ชวนให้เสียวฟัน

แขนทุกข้างราวกับเป็นสิ่งมีชีวิตอิสระ ต่างควานสะเปะสะปะ บิดงออย่างผิดรูป คล้ายกำลังบอกเล่าความทุกข์ทรมานและสิ้นหวังก่อนตายของพวกมันอย่างไร้เสียง

ทว่า ท่ามกลางสถานการณ์สิ้นหวังเช่นนี้ บนใบหน้าของหลิวเจินเจินกลับปรากฏรอยยิ้มประหลาดขึ้นมา