บทที่ 216: อดทนกล้ำกลืนความอัปยศ

บทที่ 216: อดทนกล้ำกลืนความอัปยศ

ฉินอีนั่งขัดสมาธิอยู่ข้างเนตรวิญญาณ หลับตาทั้งสองข้าง ตั้งจิตนั่งสมาธิเพื่อรักษาระดับขั้นที่พุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลันของตนให้มั่นคง ขณะเดียวกันก็ฟื้นฟูดวงจิตที่อ่อนแอลงเล็กน้อยจากการทำนายคำนวณ

ในเวลานั้นเอง เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคยสายหนึ่ง ปรากฏขึ้นภายนอกถ้ำสวรรค์

ครู่ต่อมา เขาก้าวออกไปเพียงก้าวเดียว ร่างก็ออกจากถ้ำสวรรค์ มาถึงโลกภายนอกแล้ว

เมื่อเห็นเงาร่างอ้อนแอ้นตรงหน้า ดวงตาของเขาก็ยังสงบนิ่งดุจบ่อน้ำโบราณ

“เจ้ามาที่นี่ทำอะไร?”

ผู้มาเยือนก็คือซูเม่ยเอ๋อร์