บทที่ 170: ออกจากเมือง

บทที่ 170: ออกจากเมือง

หลิวปามาถึงหน้าคฤหาสน์แห่งหนึ่ง

เขาเงยหน้ามอง เห็นเพียงคฤหาสน์เบื้องหน้าแห่งนี้โอ่อ่าและยิ่งใหญ่กว่าที่เขาเคยเห็นเมื่อหลายวันก่อนเสียอีก

บนประตูใหญ่ทาสีชาดมีสิงโตหินสง่างามสองตัวตั้งตระหง่าน ดูมีชีวิตชีวาราวของจริง เหนือวงกบประตูแขวนป้ายพื้นดำอักษรทองไว้แผ่นหนึ่ง บนป้ายเขียนคำว่า “จวนจ้าว” ลายพู่กันแข็งแกร่งทรงพลัง แฝงกลิ่นอายไม่ธรรมดาอยู่ราง ๆ

เมื่อหันกลับมามองคฤหาสน์เรียบง่ายทรงสี่เหลี่ยมของตนเอง หลิวปาก็อดถอนใจในใจไม่ได้

ต่างก็เป็นผู้บำเพ็ญแห่งเมืองหลัวเฟิงเหมือนกันแท้ ๆ แต่ช่องว่างนี้... ช่างห่างไกลเกินไปแล้ว

อย่างไรก็ดี ความท้อแท้ในใจเขาปรากฏขึ้นเพียงชั่วครู่ ก่อนจะถูกกดข่มลงไป

ท้ายที่สุดแล้ว เขามิได้อยู่เพียงลำพัง

การมาครั้งนี้ เขาตั้งใจจะออกนอกเมือง ไปตามหาร่างแยกคนอื่น ๆ ของตน แล้ว “ขอยืม” หินวิญญาณมาสักหน่อย