บทที่ 169: ความผิดแปลก

บทที่ 169: ความผิดแปลก

ภูเขาป่าลึกเร้น ต้นไม้โบราณสูงเสียดฟ้า หมอกบางยามเช้าปกคลุมผืนดินอันเงียบสงัดแห่งนี้ดุจผ้าโปร่ง

เงาร่างของเหวินซานเคลื่อนไหวสอดผ่านผืนป่า เขากวาดตามองทุกซอกทุกมุมอย่างละเอียด ค้นหาสมุนไพรสำคัญยิ่งสองชนิดนั้น

กำยานมังกร และเถาโลหิตหงส์

ทว่า เขาวนเวียนอยู่ในบริเวณนี้มาหลายชั่วยามแล้ว กลับพบมันเพียงไม่กี่ต้นตามรอยแยกหินอันซ่อนเร้น อีกทั้งคุณภาพยังแตกต่างกันไป

ภาพอันผิดปกตินี้ทำให้เขาขมวดคิ้วแน่น อดครุ่นคิดในใจไม่ได้

“ไม่ถูกต้อง... ตามข้อมูลในความทรงจำของศิษย์พี่ แม้สมุนไพรสองชนิดนี้จะไม่ได้มีอยู่ดาษดื่นทั่วทุกแห่ง แต่ในเขตภูเขาแถบนี้ก็ไม่น่าจะหายากถึงเพียงนี้ เหตุใดข้าตามหามานานขนาดนี้ แม้แต่ปริมาณสำหรับหลอมโอสถหนึ่งเตายังรวบรวมได้ยากเย็นนัก?”

ขณะที่เขาคิดเท่าไรก็ไม่เข้าใจ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลังอย่างกะทันหัน เจือด้วยความประหลาดใจและความเคารพอยู่หลายส่วน