บทที่ 159: เจ้าตำหนักหลี่ซือ

บทที่ 159: เจ้าตำหนักหลี่ซือ

ประตูสำนักของตำหนักหลี่ซือเงียบสงบและงดงาม แตกต่างจากบรรยากาศอัปมงคลชั่วร้ายที่วนเวียนไม่หายไปจากสำนักมารโดยสิ้นเชิง

ณ ที่แห่งนี้ ป่าไผ่เขียวขจีทอดตัวเป็นผืน สายน้ำใสไหลวนล้อมรอบ อาคารเก่าแก่เรียบง่ายแต่ละหลังซ่อนอยู่ท่ามกลางขุนเขาและลำธาร

กลิ่นหมึกอ่อนจางกับกลิ่นสดชื่นของพืชพรรณลอยอบอวลในอากาศ บางคราวมีเสียงอ่านหนังสือดังกังวานลอดออกมาจากหน้าต่าง ประสานกับเสียงนกร้องใสกังวานไม่กี่ครา ยิ่งขับให้สถานที่แห่งนี้สงบเยือกเย็นและสูงส่งเหนือโลกีย์

ภายในศาลาริมทางขึ้นเขา ศิษย์หนุ่มหลายคนกำลังนั่งล้อมวง ตั้งใจศึกษาตำราบทกวีโบราณในมือ

“ศิษย์พี่ ประโยคที่ว่า ‘ครั้นข้ายามจากไป ต้นหลิวพลิ้วไหว’ ศิษย์น้องรู้สึกอยู่เสมอว่า แม้ภาพในบทกวีจะงดงาม แต่กลับขาดกลิ่นอายสังหารดุดันดั่งทวนม้าศึก หากนำไปใช้ต่อสู้ จะดูอ่อนแอไปสักหน่อยหรือไม่?” ศิษย์ผู้หนึ่งเอ่ยถามด้วยความถ่อมตน

ชายหนุ่มที่ถูกเรียกว่าศิษย์พี่ยิ้มบาง ก่อนอธิบายอย่างอดทน