กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 154: รับตัว
ภายนอกแดนลับเขาหกเหยา ลมภูเขาพัดหวิวโหย กระพือชายอาภรณ์ที่ตึงเครียดของเหล่าผู้บำเพ็ญทุกคน
ผู้บำเพ็ญหลายร้อยคนจากหลากหลายสำนัก ยืนนิ่งอยู่ ณ ที่แห่งนี้ราวกับรูปสลักอันเงียบงัน
พวกเขาแบ่งออกเป็นสองค่ายใหญ่อย่างชัดเจน โดยเว้นระยะห่างระหว่างกันอย่างรู้กันโดยไม่ต้องเอ่ยวาจา กลิ่นอายดินปืนไร้รูปลอยอวลอยู่ในอากาศ
ฝ่ายหนึ่ง คือสี่ขุนเขาแห่งสำนักมารสวรรค์มหามรรค
ศิษย์หุบเขาเซวี่ยเซี่ยงสวมชุดคลุมสีเลือด แววตาดุร้ายเหี้ยมเกรียม; ผู้บำเพ็ญหญิงจากสำนักเสวียนผินมีรูปร่างเย้ายวน นัยน์ตาหวานฉ่ำดุจเส้นไหม; ผู้บำเพ็ญจากนครหลัวเฟิงมีร่างเลือนราง ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด; ส่วนศิษย์ของสามค่ายนั้นดูเป็นมิตร พวกเขาจับกลุ่มกันสามห้าคน สนทนาเสียงเบา ทว่าดวงตาเฉลียวฉลาดกลับฉายประกายแห่งการคำนวณ
อีกฝ่าย คือห้าสำนักใหญ่ฝ่ายธรรมะ