บทที่ 139: ไร้ซึ่งความเสียใจ

บทที่ 139: ไร้ซึ่งความเสียใจ

เหวินซานสังเกตได้อย่างรวดเร็วว่าลมหายใจของศิษย์พี่หญิงเปลี่ยนไปแล้ว

ใบหน้าซึ่งเดิมก็เย็นชาราวกับน้ำแข็งอยู่แล้ว บัดนี้กลับเฉยเมยยิ่งกว่าเดิม ราวกับสรรพสิ่งบนโลกนี้ไม่มีสิ่งใดอยู่ในสายตาของนาง

และที่สำคัญกว่านั้น จากร่างของนางกำลังแผ่ความรู้สึกอันไม่ใช่มนุษย์ออกมา... คล้ายกับซิ่วซิ่ว

ไม่สิ มิใช่แค่คล้าย...

เหวินซานพลันตระหนักขึ้นมา ลมหายใจอันคุ้นเคยอย่างยิ่งที่แผ่ออกมาจากร่างของศิษย์พี่หญิง ก็คือลมหายใจที่เคยอยู่บนตัวซิ่วซิ่วก่อนหน้านี้!

ไม่มีความแตกต่างแม้แต่น้อย!

นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

ยังไม่ทันที่เขาจะทำความเข้าใจ ศิษย์พี่หญิงก็หันไปยังสุนัขยักษ์เผ่าปีศาจตัวนั้น แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบไร้อารมณ์โดยสิ้นเชิง