บทที่ 119: เบาะแส

บทที่ 119: เบาะแส

“ตื่นสิ! สหายเต๋า ตื่น!”

เสียงเรียกเร่งร้อนที่พยายามกดให้เบาดังขึ้นข้างหู

เปลือกตาของฉินอี้หนักอึ้งราวกับตะกั่ว เขาดิ้นรนอย่างยากลำบาก ก่อนจะฝืนลืมตาขึ้นได้เพียงรอยแยก

ในสายตาพร่ามัว ใบหน้าที่ขยายใหญ่จนเต็มภาพปรากฏอยู่ตรงหน้า

สิ่งที่สะดุดตาที่สุด คือดวงตาที่สามซึ่งดูมีชีวิตชีวาอยู่กลางหน้าผากของอีกฝ่าย

เป็นศิษย์ร่วมสำนักสามตาผู้นั้น

ความทรงจำหลั่งไหลกลับมาราวกับกระแสน้ำ เขานึกขึ้นได้ว่าตนเองได้เข้าสู่แดนลับแห่งหนึ่งแล้ว

ฉินอี้ค่อย ๆ ลุกนั่ง ใช้มือขยี้ขมับที่ปวดตุบ ๆ ขณะกวาดตามองไปรอบด้าน เขายังแสร้งทำท่าทางสับสนงุนงง “ที่นี่คือที่ไหน? พวกเรา... เข้าสู่แดนลับแล้วหรือ?”