บทที่ 106: เจ้ายังมีชีวิตอยู่มิใช่หรือ?

บทที่ 106: เจ้ายังมีชีวิตอยู่มิใช่หรือ?

หวงหลิงเอ๋อร์กำลังเตะก้อนกรวดข้างเท้าอย่างเบื่อหน่ายไร้สิ่งใดให้ทำ

ทันใดนั้น นางก็ได้ยินเสียงฝีเท้า “ซ่า ซ่า” ดังมาจากป่าบนเขาซึ่งอยู่ไม่ไกล

ดวงตากลมโตชุ่มน้ำของนางพลันเปล่งประกาย รีบหันมองไปทางนั้นทันที

มาแล้ว!

ในที่สุดก็มีคนกลับมาแล้ว!

ไม่รู้ว่าจะเป็นศิษย์น้องเหวินหย่วน หรือศิษย์น้องเหวินซานที่ออกไปทีหลังกันแน่?

แต่ไม่ว่าเป็นผู้ใด ขอเพียงพาตัวศิษย์สำนักมารกลับมาได้สักคน นางก็ไม่ต้องไปยังแดนลับในอีกสองวันข้างหน้าแล้ว!

นางคิดคำนวณอยู่ในใจ เขย่งปลายเท้า มองไปยังต้นเสียงด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม

ไม่นานนัก ร่างหนึ่งที่เดินโซซัดโซเซก็โผล่ออกมาจากเงามืดระหว่างป่า