บทที่ 103: ฟื้นคืนสติ

บทที่ 103: ฟื้นคืนสติ

ภายในห้องอันมืดสลัว ไม่มีหน้าต่าง และไม่มีแสงเทียน

แหล่งกำเนิดแสงเพียงหนึ่งเดียว มาจากลวดลายประหลาดบนผนังและเพดาน ซึ่งกำลังเปล่งแสงเรืองรองอ่อน ๆ

ในเวลานั้นเอง เปลือกตาของร่างที่นอนอยู่บนเตียงก็สั่นไหวแผ่วเบาแทบมองไม่เห็น

วินาทีถัดมา เขาพลันลืมตาขึ้นอย่างกะทันหัน

สิ่งที่ปรากฏในสายตาคือใบหน้าที่ขยายใหญ่กว่าปกติหลายเท่า เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“ในที่สุดเจ้าก็ฟื้นแล้ว!”

เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างหู แฝงไว้ด้วยความยินดีโดยไม่คิดปิดบัง

ดวงตาของชายผู้เพิ่งลืมขึ้นยังคงฉายแววสับสนอยู่บ้าง ทว่าไม่นานก็กลับคืนสู่ความสงบ

เขานึกออกแล้ว