บทที่ 46: เคล็ดบุตร

บทที่ 46: เคล็ดบุตร

ทูตจากสำนักผู้สวมอาภรณ์ดำขาวมาถึงอย่างไร้สุ้มเสียง ทว่ากลับแผ่แรงกดดันที่ไม่อาจมองข้ามออกมา

เขามีร่างสูงใหญ่ ใบหน้าเย็นชา อาภรณ์ดำขาวปักลายเมฆที่สวมอยู่ ทำให้เขาแตกต่างจากศิษย์ธรรมดาทั่วไปภายในสำนักอย่างชัดเจน

เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองหลิวเมิ่งซึ่งคุกเข่าอยู่กับพื้น เพียงเดินตรงไปยังเบื้องหน้าของแท่นสูง แล้วพยักหน้าเล็กน้อยให้ซูเม่ยเอ๋อร์ที่เอนกายอยู่บนตั่งนุ่ม

“ศิษย์น้องซู การเดินทางเข้าสู่แดนลับครั้งนี้ ได้ผลตอบแทนน้อยนิดนัก”

“คนสิบคนที่เข้าไปในแดนลับ สุดท้ายกลับมาเพียงแปดคน ล้วนเป็นพวกไร้ประโยชน์ ใช้งานอะไรไม่ได้”