บทที่ 24: ขึ้นเรือ

บทที่ 24: ขึ้นเรือ

เรือนหลังของจวนเจ้าเมืองเย็นชื้นนัก เสิ่นชิงอวิ๋นเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา ผ่านความวุ่นวายมาทั้งวัน ทั้งกายและใจจึงอ่อนล้าเต็มที

เขากระชับผ้าห่มให้แน่นขึ้นเพื่อป้องกันความหนาวเย็นเล็กน้อยยามดึก ก่อนจะหลับสนิทท่ามกลางเสียงกรนเอ็ดอึงโดยรอบ

ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร เสียงโกลาหลที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันก็ปลุกเขาให้ตื่นจากความฝัน

ตรงทางเข้าลานหลังสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ ชายหนุ่มผู้หนึ่งซึ่งมีสีหน้าหยิ่งยโสเดินเข้ามา ด้านหลังของชายหนุ่มยังมีพ่อบ้านหนวดแพะผู้ปากคอเราะร้ายคนนั้นตามมาด้วย

พ่อบ้านค่อย ๆ เดินไปยังกลางลาน หยิบสมุดเล่มหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ แล้วเริ่มจดบันทึกตามจำนวนคนที่อยู่ตรงนั้น