บทที่ 23: คฤหาสน์

บทที่ 23: คฤหาสน์

หลิวอู่กำธงวิญญาณผืนนั้นไว้ในมือ แล้วเริ่มลองเดินออกนอกขอบเขตของเมือง

เขาเดินตรงไปตามถนนสายหลักที่กว้างที่สุด ทิวทัศน์สองข้างทางค่อย ๆ ถอยผ่านไปด้านหลัง ตลาดอันคึกคักถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง และเบื้องหน้าปรากฏเขตชานเมืองอันโล่งกว้าง

ทว่า ไม่ว่าเขาจะเดินไปไกลเพียงใด กำแพงเมืองซึ่งดูราวกับอยู่ใกล้แค่เอื้อมนั้น กลับยังคงเว้นระยะห่างอันประหลาดจากเขาเสมอ ประหนึ่งภาพลวงตาในอากาศ มองเห็นแต่ไปไม่ถึง

เขาเปลี่ยนทิศทาง พยายามออกไปจากอีกด้านหนึ่ง แต่ผลลัพธ์ก็ยังเหมือนเดิม

ขอบเขตของเมืองที่สร้างขึ้นจาก “ภาพลวงตา” แห่งนี้ เห็นได้ชัดว่าใหญ่กว่าเมืองมรณะมาก ราวกับเป็นคุกไร้พรมแดนที่ขังเขาเอาไว้ ไม่ว่าอย่างไรก็ออกไปไม่ได้