บทที่ 20: เสิ่นชิงอวิ๋น

บทที่ 20: เสิ่นชิงอวิ๋น

หลิวอู่พาหญิงสาวหลายคนนั้นออกเดินทางกลับสำนักเสวียนผิน

ในฐานะผู้บำเพ็ญขั้นหลอมปราณชั้นหนึ่ง เดิมทีเขาสามารถเคลื่อนไหวเบาหวิวราวนกนางแอ่น เหยียบลมทะยานไปได้ ทว่าหญิงสาวไม่กี่คนที่อยู่ด้านหลังสุดท้ายก็เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา กำลังขามีจำกัด ต่อให้ทุ่มสุดกำลัง ก็ทำได้เพียงฝืนตามก้าวเดินของเขาที่ช้าลงนับไม่ถ้วนให้ทันเท่านั้น

เส้นทางภูเขาขรุขระและผืนป่าทึบแน่น ล้วนเป็นบททดสอบแก่พวกนาง

เพียงผ่านไปครึ่งวัน พวกนางก็ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ หอบหายใจถี่กระชั้น ใบหน้าซีดขาวลง

หลิวอู่หาได้สงสารพวกนางไม่ เขาจะหยุดพักสักครู่ก็ต่อเมื่อพวกนางเดินต่อไปไม่ไหวจริง ๆ เท่านั้น

ราตรีมาเยือนอย่างรวดเร็ว แสงจันทร์เย็นเยียบส่องลอดผ่านเรือนยอดไม้ที่ซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ ทิ้งเงาด่างพร้อยชวนพิกลลงบนพื้น