บทที่ 19: หุบเขาโลหิตบูชา

บทที่ 19: หุบเขาโลหิตบูชา

บนถนนที่ปูด้วยหินสีคราม ผู้คนสัญจรไปมาไม่ขาดสาย จากโรงน้ำชาและโรงสุราริมทาง มีเสียงอึกทึกครึกครื้นและเสียงหัวเราะของชาวบ้านดังแว่วมาตามระยะ

หากมองเพียงเท่านี้ ที่นี่ก็เป็นเพียงเมืองของคนธรรมดาแห่งหนึ่งเท่านั้น

หลิวอู่เก็บงำคลื่นพลังวิญญาณทั่วร่าง ปลอมตัวเป็นคนธรรมดา แล้วเดินเข้าไปในเมือง

ไม่มีผู้ใดเฝ้าประตูเมือง แต่เขาเพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ถูกคนผู้หนึ่งชนเข้าอย่าง “ไม่ทันระวัง” คนผู้นั้นไม่เพียงไม่เอ่ยคำขอโทษ กลับเดินตรงไปข้างหน้าราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หลิวอู่ขมวดคิ้ว ก่อนตวาดเสียงเย็น

“หยุดเดี๋ยวนี้!”

เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของหลิวอู่ คนผู้นั้นไม่เพียงไม่หยุด กลับออกวิ่งสุดฝีเท้า

ดูเหมือนเขาจะคุ้นเคยกับที่นี่อย่างยิ่ง เพียงพริบตาก็มุดเข้าไปในตรอกเล็กแห่งหนึ่ง โชคดีที่สมรรถภาพร่างกายของหลิวอู่เหนือกว่าคนธรรมดาไปนานแล้ว เมื่อเขาเอาจริง เพียงชั่วพริบตาก็ตามไปถึงด้านหลังคนผู้นั้น ก่อนยื่นฝ่ามือดุจเหล็กกล้ากดลงบนตัวอีกฝ่าย